F o r b i d d e n L o v e

อันนี้ก็เข้าใจอ่ะนะเพราะเราก็เป็นวัยรุ่นคนนึงแต่ลองคิดกลับกันพ่อกับแม่ก็ยังเป้นห่วงเราอยู่มาก เรื่องแบบนี้น่าจะเข้าไปคุยกับท่านตรงๆว่าเราอึดอัดหรือต้องการแบบไหนเชื่อว่าท่านเข้าใจแน่นอน เพราะยังไงซะพ่อแม่ก็เลี้ยงเราได้แต่ตัวแต่หัวใจน่ะเลี้ยงไม่ได้ทั้งหมดหรอก

จิงๆแล้ว การเปนเด็กหอไม่ใช่ว่าพ่อแม่ไม่เปนห่วงนะ

ห่วงมากด้วยซ้ำ เค้านี่แหละ อยู่หอพักที่โรงเรียนอ่า
ขอไปเที่ยวกับเพื่อน แค่ไปสวนสนุก แม่ยังไม่ให้เลย

เหมือนกัน จะไปค้างบ้านเพื่อน
ยังไม่ได้ อายุก็ป่านนี้แล้ว
เถียงไงก็ไม่ขึ้น....ทำใจ

#1 ก็เข้าใจอ่ะค่ะ ว่าเป็นห่วง แต่บางทีก็ปล่อยๆ บ้างก็ดีอ่า

#2 อ้าว เหรอ เป็นงั้นไป

#3 นั่นดิ เคยเหมือนกันประเด็นนั้น แบบว่าอารมณ์เซ็งเลย

มีอะไรจะเล่าให้ฟังแน่ะ ---

พี่เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ ตอนเด็ก ๆ ก่อนเข้ามหาลัย ก็อยู่ที่บ้านตลอด ไม่เคยกลับบ้านหลังหกโมงเย็น ไม่เคยไม่นอนค้างบ้านเพื่อน ตอนนั้นก็รู้สึกอย่างคุณน้องนะ อยากไปเที่ยวกะเพื่อนบ้าง อยากไปค้างกับเพื่อน คุยกันจุ๊กจิ๊กๆ จนหลับไปบ้าง

พอตอนเข้ามหาลัย ต้องมาอยู่เมืองกรุง คืนสุดท้ายที่ได้นอนกับแม่ตอนแม่มาส่งน่ะ ... กอดแม่ทั้งคืนเลย

ตอนเรียน มาจนถึงเรียนจบ ทำงานที่กรุงเทพเกือบๆ 7 ปี ได้กลับบ้านปีละแค่ 2-3 ครั้ง รู้มั้ยว่าเวลาที่เป็นสุขที่สุดก็คือ ตอนได้นอนอยู่ที่บ้านนั่นล่ะ (ไม่มีห้องนอนเป็นของตัวเอง นอนกับแม่มาตลอด )

ไม่รู้นะ พี่คิดว่า ยังงัย ถึงเราจะโตแค่ไหน พ่อแม่ก็จะเห็นเราเป็นเด็กเล็ก ๆ ของท่านเสมอ --- น่าดีใจออกที่มีคนรัก และ ห่วงใยเราได้ขนาดนั้น อย่าไปรำคาญ หรือ เบื่อเลย คิดเสียว่า ท่านอยู่กับเราไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก
อ้าว นี่เรื่องจริง ไม่ได้แช่งนะ
คิดเสียว่า เรามีเวลาที่จะตอบแทนคุณท่านก็จงรีบทำเสียวันนี้ รักท่านให้มากๆ และ เข้าใจท่านให้มากๆ

อ่า........ คนแก่บ่นอะไรเนี่ย

เป็นคนนึงที่คิดเหมือนกับคุณ ~ :: SuPer M i l K y :: ~ (ข้อความที่ 6)ค่ะ

ตอนเด็กๆ ก็อยู่ที่บ้านซึ่งมีพ่อแม่และน้องมาตลอดจนจบมัธยม
ช่วงนั้นมีความรู้สึกเหมือนชีวิตไม่ค่อยมีอิสระเท่าไหร่

แต่พอโตขึ้นต้องอยู่ห่างบ้านตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลับจนตอนนี้ทำงานมาหลายปี
ชีวิตที่ต้องอยู่คนเดียวมันก็.....อืมม แหะๆ เหมือนอะไรมันจะขาดๆ หายไปเหมือนกันนะคะ

ป.ล. ขอบคุณที่หลงเข้าไปในบ้านใหม่ที่พึ่งสร้างขึ้นสดๆ ร้อนๆ เลยนะคะ พอดียังไม่เสร็จสมบูรณ์เท่าไหร่ค่ะ ซิงเกิลที่ 1-6 ยังอยู่ที่บ้านเก่าค่ะ ยังไม่ได้เอาไปแปะ

^
^
^
แป่ว....คุณ ~ :: SuPer M i l K y :: ~ อยู่ข้อความที่ 5 ต่างหาก

เห็นด้วยกับทุกคอมเม้นท์เลยค่ะ
เคยเป็นทั้งเด็กบ้านเด็กหอก็เลยรู้ซึ้งถึง2สถานะนั้นดีแล้ว
อยู่หอมันก็อิสระดีแต่ก็เหงาเวลาไม่สบายก็นอนป่วยน้ำตาซึมอยู่คนเดียวคิดถึงพ่อแม่จับใจ

เราก็เคยอยากเป็นเด็กหอ นะ เพราะรู้สึกว่ามันอิสระดี

แต่คิดไปคิดมา อยุ่บ้านดีกว่า

เพื่อนเราบางคนอยู่หอ แต่คิดถึงบ้านใจจะขาด

อารมณ์แบบคนในอยากออก คนนอกอยากเข้าอ่ะค่ะ

คงเป็นเพราะเราไม่มีห้องส่วนตัวด้วยมั้ง เลยแสวงหาความเป็นส่วนตัว

คิดๆ ดูแล้ว แต่ละแบบก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป

แต่ก็รู้นะคะ ว่าไม่มีที่ไหนจะสบายเท่าที่บ้านตัวเองอีกแล้ว

Home sweet Home, there is no place like Home.