F o r b i d d e n L o v e

เมื่อเย็นไปกินส้มตำกะเพื่อนที่กะต๊ากมา

หลังจากที่ วี๊ด ว๊าย เรื่อง uniform ในชุดกระโปรงอันสุดเรียบร้อยของเรากันไป

ก็ไปกินข้าว กิน กิน กิน ไปได้สักพัก

.

+ เพื่อนบอกว่า "อือ ประมาณสิ้นเดือนนี้ หรือ ต้นเดือนหน้าเราจะไปนิวซีแลนด์ล่ะ"

(o_O!!) >> เพิ่งจะเคยได้ยินครั้งแรก ไม่เคยแพลมเรื่องนี้มาสักนิดเลย ทำไมห่างเหินกันจังง่ะ

"ก็ ไปดูงานน่ะ ว่าพอจะไปทำธุรกิจอะไรได้บ้าง"

"ไปสามเดือน"

(o_O!!) >> อึ้ง ... คุยต่อไม่ออกเลย

อารมณ์มัน feel down , เซ็งๆ หงอยๆ เดือนหน้าวันเกิดเพื่อนด้วย หนังเรื่องที่เพื่อนอยากดูก็เข้าเดือนหน้าด้วย ไปสามเดือนไม่แง้มสักคำ ซึม หงอย เหงา

.

+ กินๆ อยู่ โทรศัพท์ดังอีกล่ะ ทุกทีเลย ... เพื่อนรับ "ฮ่ะๆๆๆ กินข้าวอยู่ กับเพื่อน..คนนึง"

(-_-"") >> อ่อ .. เพื่อนคนนึง อืม นะ

แล้วก็คุยเหมือนจะนัดกัน "อือๆๆ ไปกินติมกันด้วย อยากกินๆ"

(-_-"") >> อือ .. กรูนั่งเคี้ยวเอื้องอยู่ตรงหน้าเนี่ยนะ อยากไปกินไอติมกะเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง

วันนี้โทรศัพท์ดังสองครั้ง ทำไมต้องทุกทีเลย "เออ ถึงไหนแล้ว .. ที่ไหน มาบุญฯ หรือ สยาม อือ ๆๆ ได้ๆๆ"

เราถาม "นัดเพื่อนไว้เหรอ" ไม่อยากถามเลย แต่อยากรู้ ก็ไม่รู้นะว่าจะรู้ไปเพื่ออะไร

เพื่อน "เปล่าหรอก พอดีมันมากินกันแถวนี้เลยโทร.มาชวน"

.

พอดีเราเหนื่อยๆ ก็เลยกลับเลย ... ตอนทางจะไปพารากอน

เพื่อน "แกอยากไปกินติมก่อนป่าว"

เรา"เดี๋ยวแกไปกินกะเพื่อนนิ"

เพื่อน "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปนั่งมองพวกมันกินก็ได้"

เรา "จริงๆ อยากกินสองถ้วยอ่ะดิ" ตลกอย่างฝืดเลย

ก็แยกกันไป

.

ซึม ... ที่รู้ว่ามันจะไปนิวซีแลนด์ ที่ไม่เคยคุยเรื่องนี้กันมาก่อนเลย ..จริงๆ อิจฉาด้วยแหละ ที่พอมองย้อนมาดูที่ตัวเองยังไม่มีอะไรก้าวหน้าเลย

.

ซึม ... ที่เห็นว่ามันมีเพื่อนมารออยู่ มานัดฉุกเฉินแล้วก็ไป แล้วเราเหมือนเป็นจุดหนึ่ง จุดผ่าน รีบๆ จะกินให้เสร็จ เสร็จแล้วก็จากไป

.

ซึม ... ที่เพิ่งรู้ว่านัดวันจันทร์ (เมื่อวาน) ที่เราชวน มันไม่ว่างเพราะไปเดินสยามกันเพื่อน

.

ซึม ... ที่ตระหนักว่า เราสองคนมีส่วน intersect กันน้อยเหลือเกิน (เคยเรียนเลขกันใช่ม่ะ พื้นที่ส่วนที่วงกลมสองวงมาตัดและทับกันอ่ะ) เหมือนโลกที่มองไม่เห็นด้านหลังของดวงจันทร์ ชีวิตอีก 95% (หรือ 99%) ของเพื่อนเป็นยังไงไม่ค่อยรู้เลย

.

.

พอจะเข้าใจความรู้สึกเรามั้ยอ่ะ

.

อ่อ ยังไม่อยากไปหาจิตแพทย์นะ

เราจะทำไงดี เพราะพอเป็นแบบนี้บ่อยๆ เข้า เราก็หมดความรู้สึกกระตือรือร้นที่จะอยากเจอไปเรื่อยๆ แบบไม่เจอก็ได้ ไม่เจ็บ