F o r b i d d e n L o v e

.

.

ท่ามกลางผู้คนมากมาย ฉันจะหาเธอให้เจอ

สรุปแล้ว หัวหน้าสั่งให้ออกมาโชว์ตัวอยู่ ยังไม่ได้กลับ Back office สักที ใจหนึ่งดีใจ ใจหนึ่งเสียใจ

.

ช่วงเวลาโชว์ตัวคือ วัน จ. และ ศ. เต็มวัน วัน อ. - พฤ. ครึ่งเช้า

.

ที่ดีใจก็คือ มีโอกาสที่จะได้เจอเบอร์ 2 หรือ เบอร์ 4 อีกสักครั้งช่วงนี้ก็พยายามอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยความหวังว่าจะได้เจอกันที่ไหนสักแห่ง เวลาเดินผ่านที่ไหนก็จะมองหาด้วยความหวังว่าจะได้เห็น แต่มองจนตาลายก็ไม่มี

โอกาส .. ผ่านมา แล้วก็ ผ่านไป

.

วันนี้ไม่มี ใจสั่น มือเย็นนะ เพราะไม่เจอสักเบอร์เลย แง๊ว

.

.

ที่เสียใจก็คือ ต่อจากนี้จะเป็นช่วงบ่นและระบายความในใจแล้วนะคะ

เคาน์เตอร์ที่นั่งอยู่เนี่ย อยู่กันสองคน คือเรา กับพี่แม่ลูกอ่อน ว่าง่ายๆ คือ เราไม่อยากทำงานร่วมกับเค้าอ่ะ เลยเซ็ง ถ้านั่งกับคนอื่น 6 เดือนก็ไหว

.

เค้าเป็นคนชอบใช้อ่ะ กระดาษ report หมด ใบเสร็จหมด ซองจดหมายหมด อะไรๆ หมด ก็จะใช้เราขึ้นไปเอา เป็นคนไม่ค่อยเกรงใจใครอ่ะ ใช้ดะ

ตอนเย็นๆ พอถึงเวลาปิดสี่โมงครึ่งก็ไม่รับแล้ว แต่พอมีคนมาตื้อก็มาตื้อเรา เราก็ต้องรับ ส่วนตัวเองปริ้นรีพอร์ต นับตังค์ ทำอะไรเสร็จสรรพ (คำนี้เขียนไงเนี่ย) จะรีบกลับไปหาลูกท่าเดียวเลย

.

ชอบอ้างว่ามีลูกมีครอบครัวต้องรีบกลับไปดูแล เราก็มีพ่อแม่ครอบครัวให้กลับไปหาเหมือนกันนะ (เว้ย เฮ้ย)

งานบางตัวที่ตอนเย็นต้องทำ คู่อื่นเค้าบอกว่าใครเสร็จก่อนก็ผลัดๆ กันทำ นี่ก็มาเป็นหน้าที่เราหมด

เช้ามานั่งกินข้าวต้มเครื่องไม่เปิด อ่านหนังสือพิมพ์ไม่กดคิว สายๆ ชอบกดคิวแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ (จะกดทำไมว่ะ ไม่อยู่โต๊ะเนี่ย)

.

ก่อนหน้านี้ พอรู้ว่าเราจะได้กลับ Back ก่อน ทำท่าจะลาพักร้อนใหญ่เลย พี่ว่าจะลาพักร้อนวันนี้ พี่จะไปอบรมวันนั้น มาแสตนด์บายด้วยนะ (เหอ .. ไม่ถามน้องสักคำเลยนะ ว่าเราจะว่างมั้ย)

อยู่ด้วยแล้วเหนื่อยใจอ่ะ อยู่ด้วยแล้วเบื่อ (โว้ยยยยยยยยยยยยยยย)

.

.

(อุ๊ย วันนี้ปากจัด)

.

คือ คนบางคน ทำตัวไม่อยากจะไปช่วยเหลือเลยอ่ะ ไม่เคยจะเอื้ออารีย์น้องๆ เลยอ่ะ