F o r b i d d e n L o v e

ความสุขเล็กๆ ของฉัน ก็คือ การได้ฟังเพลงโปรดยามรถติดในชั่วโมงเร่งด่วนหรือระหว่างการทำงานอันแสนน่าเบื่อ ขอเพียงมีเสียงเพลงเคียงข้าง โลกนี้ก็ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป

.

.

และความสุขเล็กๆ ของฉันตอนนี้อีกอย่างนึง ก็คือ การได้เห็นรอยยิ้มของเธอที่ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่สำหรับฉันก็ตาม

.

เมื่อวาน ตอนบ่าย ตามคำสั่งได้เก็บตัวช่วงบ่าย ก็คิดแล้วล่ะว่าคงหมดสิทธิ์เจอ แต่ตอนสี่โมงกว่าๆ ก็ตัดสินใจไปแบงค์ (ปฏิบัติหน้าที่แทนเพื่อนที่หยุดงาน) ขาไปตาก็ส่องเข้าไปไม่เจอ ระหว่างอยู่ในแบงค์ก็มองไปมองมาไม่เจอ ขากลับ โอ้ว พระเจ้า คุณอาอา (เบอร์ 4) ยืนเกาะอยู่ที่เคาน์เตอร์ช่อง 5 เห็นแค่ข้างๆ ร่างเล็กๆ ผมตรงๆ ไม่เห็นหน้าแต่ว่าใช่เลย ก็เลยเสี่ยงเดินเข้าไป ทำเป็นฟอร์มมาเอางานขึ้นข้างบน (จริงๆ ไม่ค่อยอยากแวะไปหรอก ถ้าไม่มีคุณอาอา เพราะกลัวโดนพี่คนนั้นใช้เอา)

.

ก็ทัก ..

"อ้าว คุณอาอาออี สวัสดีค่ะ มาคนสุดท้ายอีกแล้วนะ " (หัวหน้ากับเลขาฯเหมือนกันเลย ชอบมาเวลานี้)

"ไม่ได้มาคนสุดท้ายสักหน่อย"

"ไหนๆ เอาบัตรคิวมาดูเลย ว่ากดตอนกี่โมง"

แล้วเราก็โกยงานขึ้นบน

.

พอขึ้นบนเสร็จตระหนักว่าลืมเอา statement มาจากแบงค์ ถ้าเป็นตามปกติไม่ลงไปเอาอีกรอบหรอกเพราะมันไม่สำคัญอะไรมาก แต่อืม เอาฟร่ะ ลงไปเอาดีกว่า เดินบ่อยๆ เผื่อฟลุ๊คเจอ ก่อนจะออกประตูหัวหน้าก็เรียก

"น้องเร้น เอาใบเสร็จไปให้เลขาฯ พี่โอ๊กหน่อย"

"ได้ค่ะ" (กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ในใจกระโดดโลดเต้น)

ออกไปเค้าก็กำลังเอาหู (หัว) หนีบโทรศัพท์อยู่

"คุณอาอาอดี ใบเสร็จค่า"

ก็ส่งไป เค้าก็ยื่นมือมารับ เราก็จับไม่ปล่อย

"ปล่อยสิ จะรีบไปทำงานต่อ"

"พรุ่งนี้จะมากี่โมงคะ มาคนสุดท้ายอีกป่าว"

"มากี่โมงดี มาสามโมงงงงงงงสี่สิบ"

"ฮ่ะๆๆๆ"

ก็ส่งยิ้มแล้วเดินไปแบงค์ ตอนรอลิฟต์ก็แอบมองนิดนึง หวังว่าเค้าจะมองมาเหมือนกัน

แต่ .. เปล่าเลย เค้าก็ก้มหน้าก้มตาตรวจใบเสร็จ

.

จบ หนึ่งวัน อันแสนสุข

.

อ่อ แล้ววันนี้ก็ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความคิดที่ว่า อย่าทำตัวน่ารังเกียจเหมือนคนที่เรารังเกียจ (ขอบคุณนะคะ พี่มิ้ลกี้)

อ่อ แรคคูณ เราเห็นแล้วนะ ใน อม อั๊ด อึ๊ก อ่ะ คูลลลลลอ่ะ

อ่อ บีอิ้ง อย่าฟังเพลงเศร้านะ อย่านั่งทำมิวสิค เวลาเศร้าอย่าฟังเพลงเศร้า มันจะอาการหนัก

อืม แล้วคุณอุอิ๊หายไปไหนน๊า

พรุ่งนี้วันศุกร์ นั่งเต็มวัน อืม อืม อืม จะได้เจอมั้ยน๊า